Bernie Siegel, amerykański chirurg wie, że leczenie to nie tylko przyjmowanie leków i zmiana trybu życia na zdrowszy. Tu również ważne znaczenie ma psychika chorego i o tym właśnie przekonuje w swojej książce „Miłość, medycyna, cuda”. Czy rzeczywiście uczucia, a w tym również miłość może pomóc w leczeniu chorób i to nawet tych najpoważniejszych?

Pozytywne myślenie – ważna rzecz!

Przy chorobach, a przeważnie tych onkologicznych, bardzo trudno jest prowadzić terapię, gdy osoba chora nie potrafi myśleć pozytywnie.

Dzisiaj o znaczeniu psychiki w walce z chorobą mówią zarówno lekarze, jak i psychoterapeuci.

pozytywne-myślenie.jpg
foto.depositphotos.com

Mózg, który steruje całym organizmem człowieka, ma duży wpływ na hamowanie albo uwalnianie wydzielania pewnych substancji i dlatego może również wspomagać terapię czy też ułatwić chorej osobie znoszenie bólu, który towarzyszy mu podczas leczenia.

To podejście do pacjenta oraz jego samopoczucia jest od niedawna oczywiste w medycynie, a takim najbardziej znanym propagatorem tej idei wśród lekarzy jest Bernie Siegel, czyli amerykański chirurg.

Zwróć uwagę na swoje uczucia

W 1986 roku ukazała się jego książka „Miłość, medycyna i cuda”, która bardzo szybko stała się bestsellerem i przyniosła mu także rozgłos.

Siegel uważa, że raka może pokonać bardzo silny system odpornościowy.

Kiedy pracował z osobami chorymi onkologicznie, to udało się mu zaobserwować, że wielu z nich żyło o wiele dłużej niż wynikało to z medycznych rokowań.

Wtedy Bernie Siegel chciał wiedzieć, jak to się dzieje i zaczął obserwacje, z których wynikało, że dłużej żyją te osoby, które zaczynają zwracać uwagę na swoje uczucia.

Kiedy mówił o swoich obserwacjach, był już doświadczonym lekarzem, który miał już za sobą wieloletnią praktykę.

Trochę faktów z życia

Doktor Bernie Siegel urodził się 14 października 1932 roku w Nowym Jorku.

Natomiast studiował na Colgate University oraz Weill Cornell University Medical Collage.

bernie-siegel.jpg
Bernie Siegel

Poza tym należał do bardzo prestiżowych bractw akademickich Phi Beta Kappa oraz Alpha Omega Alpha.

Następnie zdobył specjalność chirurgiczną w Yale oraz w szpitalu w New Haven i w UPMC Children’s Hospital w Pittsburghu.

Ponadto jest inicjatorem praktyki kierowania pacjentów z nowotworami na autorskie terapie psychologiczne, a miało to miejsce w latach 70. XX wieku.

Z kolei w 1978 roku założył organizację non profit – Exceptional Cancer Patints (ECP), która proponowała osobom chorym nową formę terapii indywidualnej oraz grupowej.

Jedyna prawda – miłość uzdrawia!

Doktor Siegel opierał się na swoich obserwacjach, ale też doświadczeniach z pracy lekarskiej, a do tego wykorzystywał rysunki pacjentów oraz ich myśli, sny i uczucia, aby można było wprowadzać zmiany w stylu życia swoich podopiecznych, a także do wzmacniania ich psychiki.

Siegel twierdził, że gdyby pacjentowi kazał, np. podnieść poziom limfocytów T cytotoksycznych, to żaden chory nie wiedziałby, jak ma to zrobić.

W przeciwieństwie do tego stwierdził, że może ich nauczyć, jak kochać siebie oraz innych, a dzięki temu zmiany fizjologiczne będą następowały automatycznie.

Najważniejsza jest miłość, gdyż to ona uzdrawia.

W pracy terapeutycznej z osobami chorymi pomagała mu żona Barbara, która była specjalistką w dziedzinie edukacji początkowej, a opracowany przez nich program jest uzupełnieniem konwencjonalnej opieki medycznej, ale nie przedstawia żadnej terapii zastępczej.

Dr Siegel uważa, że prognozowanie, ile czasu pozostało jeszcze osobie chorej, to duży błąd, ponieważ jest to samospełniające się proroctwo.

Swoją praktykę dr Siegel zakończył w 1989 roku jako asystent profesora klinicznego chirurgii ogólnej i dziecięcej.

→ Sięgnij po więcej w: „Miłość, medycyna i cuda”

⇒ Czytaj także: POKOCHAJ SIEBIE – POTĘŻNE SPOSOBY OBUDZENIA WŁASNEJ MIŁOŚCI

♦ Zareklamuj światu swoją działalność, produkty, miejsce, wydarzenie itd. – dodaj ogłoszenie KLIK

♦ Odkrywaj zakryte z nami, wspieraj rozwój portalu KLIK

♦ Współpraca reklamowa na portalu [email protected]

*Niebieską czcionką zaznaczono odnośniki np. do badań, tekstów źródłowych lub artykułów powiązanych tematycznie.